ΕΒΖ: Με νέα σύνθεση το δ.σ.

Τον κ. Μουρατίδη Αναστάσιο εξέλεξε ως νέο μη εκτελεστικό μέλος του το διοικητικό συμβούλιο της Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης Α.Ε., σε αντικατάσταση του παραιτηθέντος κ. Συμεών Σεμασή.

Κατόπιν τούτου, το δ.σ. συγκροτήθηκε σε σώμα ως ακολούθως:

α. Εκτελεστικά Μέλη

Κυπαρισσίδης Κοκκινίδης Γεώργιος, Πρόεδρος του Δ.Σ.

Γιαννακίδης Δημήτριος, Διευθύνων Σύμβουλος & Αντιπρόεδρος

Χασανίδης Πέτρος, Μέλος

β. Μη Εκτελεστικά Μέλη

Μουρατίδης Αναστάσιος, Μέλος

Τσικλιάς Κρίτων, Μέλος

γ. Ανεξάρτητα Μη Εκτελεστικά Μέλη

Αποστολόπουλος Αθανάσιος, Μέλος

Παναγής Ιωάννης, Μέλος
 

ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ εκλεισε την «κάνουλα» ρευστότητας στις ελληνικές τράπεζες

Στο προσκήνιο και στο παρασκήνιο συνεχίζεται το μπαράζ των αντιλαϊκών διεργασιών στο πλαίσιο της εντεινόμενης ενδοαστικής διαπάλης, αλλά και της ορατής πλέον υποχώρησης της οικονομικής δραστηριότητας και του παραγόμενου ΑΕΠ.

Οπως ήταν το αναμενόμενο, μετά την απόφαση του Γιούρογκρουπ, σε συνδυασμό δηλαδή με την απόρριψη του αιτήματος της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ για «ολιγοήμερη» παράταση του τρέχοντος μνημονίου, ηΕυρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) αποφάσισε χτες το«πάγωμα» του ορίου της χρηματοδότησης προς τους ελληνικούς τραπεζικούς ομίλους.

Ειδικότερα, για πρώτη φορά, υπήρξε άμεσα επίσημη ανακοίνωση, στην οποία αναφέρεται ότι το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΚΤ:

-- Χαιρέτισε σήμερα τη δέσμευση που ανέλαβαν οι υπουργοί των κρατών-μελών της ζώνης του ευρώ να λάβουν όλα τα αναγκαία μέτρα για την περαιτέρω βελτίωση της ανθεκτικότητας των οικονομιών της Ευρωζώνης.

-- Η ΕΚΤ δηλώνει ότι θα βρίσκεται σε ετοιμότητα να προχωρήσει σε αποφασιστικές ενέργειες για την ενίσχυση της Οικονομικής και Νομισματικής Ενωσης. Να σημειώσουμε ότι η ΕΚΤ, για πρώτη φορά, συνδυάζει τις αποφάσεις ως προς το ύψος της ρευστότητας στις τράπεζες με τις διεργασίες για την ενίσχυση της ΟΝΕ.

Παίρνοντας υπόψη τις τρέχουσες συνθήκες, το ΔΣ της ΕΚΤ αποφάσισε να διατηρήσει το ανώτατο όριο για την παροχή επείγουσας ρευστότητας (μέσω του ELA) στις ελληνικές τράπεζες, στο επίπεδο που είχε αποφασιστεί στις 26/6/2014 (περί τα 89 δισ. ευρώ, σύμφωνα με πληροφορίες). Παράλληλα, ανακοινώθηκε ότι το ΔΣ της ΕΚΤ είναι έτοιμο να επανεξετάσει την απόφασή του και παρακολουθεί στενά την κατάσταση στις χρηματοπιστωτικές αγορές και τις πιθανές συνέπειες για τη νομισματική πολιτική.

Να σημειώσουμε το γεγονός ότι ο πιστωτικός κίνδυνος για τα δάνεια που χορηγούνται στις ελληνικές τράπεζες μέσω του «έκτακτου μηχανισμού» (ELA), δεν αφορά την ΕΚΤ και τις άλλες κεντρικές τράπεζες της Ευρωζώνης, αλλά αποκλειστικά την Τράπεζα της Ελλάδας. Είναι φανερό το γεγονός ότι οι όποιοι κίνδυνοι, για μια ακόμη φορά, φορτώνονται στις πλάτες του λαού...

“ΌXI” και ξανά “ΌXI” και πάλι “OXI”!

Ερώτηση 1^η: Μόλις πριν από 5 μήνες δόθηκε μια καθαρή λαϊκή εντολή: Να μπει τέλος στη λιτότητα, να καταργηθούν τα Μνημόνια. Γιατί λοιπόν χρειάζεται δημοψήφισμα η Κυβέρνηση για να εφαρμόσει μια λαϊκή εντολή η οποία της έχει δοθεί ήδη με τις εκλογές και μάλιστα ξεκάθαρα; Εκτός εάν το δημοψήφισμα γίνεται για άλλο λόγο. Αλλά για ποιόν;

    Ερώτηση 2^η: Ο κ. Τσίπρας λέει ότι είναι άλλο πράγμα να έχεις την κυβέρνηση και είναι άλλο πράγμα να έχεις την εξουσία. Σωστά. Η κυβέρνηση επίσης καταγγέλλει ότι στο εσωτερικό της χώρας πολιτικοί της αντίπαλοι, μιντιακά συγκροτήματα κ.λπ. δρουν με όρους «πέμπτης φάλαγγας» και σαν «εσωτερική τρόικα». Γιατί λοιπόν η Κυβέρνηση δίνει περιθώριο κινήσεων σε αυτή την «πέμπτη φάλαγγα»; Γιατί, αντί να εφαρμόσει την πολιτική της κατάργησης των Μνημονίων για την οποία ψηφίστηκε στις εκλογές επιτρέπει σε αυτήν την «πέμπτη φάλαγγα» - όπως η ίδια την χαρακτηρίζει - να μετατρέψει τις απειλές, την κινδυνολογία, τους εκβιασμούς σε σκηνικό απόλυτης τρομοκράτησης του λαού με κίνδυνο την υφαρπαγή του «ναι» από λαϊκά στρώματα;

   Τι μέτρα, τι προετοιμασία, υπήρξε όλο το προηγούμενο διάστημα ή ακόμα και τώρα από την κυβέρνηση για να αποτραπούν παιχνίδια πανικού όπως αυτά με τις τράπεζες, τα βενζινάδικα, τα σούπερ μάρκετ; Και τελικά αυτή η τακτική τι ενισχύει; Είναι ή δεν είναι εργαλείο στα χέρια εκείνων που σπρώχνουν ανθρώπους στο «ναι» με κίνδυνο αυτό να υπερισχύσει δίνοντας τη δυνατότητα στους δυνάστες εντός και εκτός των τειχών να λένε ότι ο ελληνικός λαός «θέλει Μνημόνια» (!) και καλλιεργώντας στο εσωτερικό της χώρας τη λογική του «σφάξε με αγά μου ν’ αγιάσω», υπονομεύοντας για μακρύ διάστημα το αίτημα μιας άλλης προοπτικής για τον τόπο;

    Ερώτηση 3^η: Πριν τις εκλογές, ο κ. Τσίπρας ισχυριζόταν ότι στις διαπραγματεύσεις που θα έκανε με τους εταίρους ως πρωθυπουργός, εκείνοι θα κάμπτονταν ή ότι εάν δεν κάμπτονταν εκείνος σε κάθε περίπτωση θα εφάρμοζε το πρόγραμμά του. Τίποτα από όλα αυτά δεν επαληθεύτηκε. Ο κ. Τσίπρας μας λέει ότι και μετά το δημοψήφισμα, πάλι με τους ίδιους «εταίρους, φίλους» και «θεσμούς» θα πάει να διαπραγματευτεί. Εάν και πάλι του πουν «όχι», εκείνος αυτή τη φορά τι θα κάνει; Αυτό δεν μας το απαντάει…

    Ερώτηση 4^η: Ο κ. Τσίπρας, όχι μόνον δεν απαντάει τι θα κάνει αν οι εκβιαστές, οι γκάγκστερ, οι τοκογλύφοι, παραμείνουν εκβιαστές, γκάγκστερ και τοκογλύφοι, αλλά προεξοφλεί κιόλας ότι το «όχι» στο δημοψήφισμα δεν συνιστά αποχώρηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Προεξοφλεί ότι το «όχι» στο δημοψήφισμα θα συνιστά παραμονή στο τραπέζι για «ειλικρινή» και «έντιμη», όπως συνεχίζει να λέει, συμφωνία με τους «εταίρους». Ότι το «όχι» που επιδιώκει δεν είναι απόφαση ρήξης με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Προεξοφλεί δηλαδή ότι το «όχι» που ζητά από τον ελληνικό λαό, το ζητά για να διατηρήσει τον ελληνικό λαό στην αρένα των εκβιαστών, των γκάγκστερ και των τοκογλύφων! Αλλά αυτό το «όχι», όπως δηλώνει ότι θα το ερμηνεύσει ο κ. Τσίπρας, σε τι διαφέρει στρατηγικά από το «ναι»;

    Ερώτηση 5^η: Ο κ. Τσίπρας δήλωσε στη Βουλή το Σάββατο ότι το Μνημόνιο είναι μια τραγωδία που πρέπει να τελειώσει. Αλήθεια: Η υπογραφή του κ.Τσίπρα κάτω από τη συμφωνία της 20^ης Φεβρουαρίου που παρέτεινε το Μνημόνιο, η υπογραφή του κάτω από τις «47 σελίδες», η υπογραφή του κάτω από τις επόμενες «10 σελίδες», είναι αντιμνημονιακές; Έτσι ισχυρίζεται ψευδώς ο κ. Τσίπρας. Αλλά τότε, μπροστά σε ένα τέτοιο θεόρατο ψέμα, είναι μεμψίμοιρο και κακόπιστο να υποθέσει κανείς ότι το «όχι» που ζητάει εναντίον του «Μνημονίου των θεσμών», ο κ.Τσίπρας το θέλει για να λειτουργήσει ως δούρειος ίππος για το «ναι» στα «Μνημόνια των 47 + 10 σελίδων»;

    Ερώτηση 6^η: Είπε ο κ. Τσίπρας στη Βουλή ότι στα προτεινόμενα Μνημόνια των «47 + 10 σελίδων» που φέρουν τη δική υπογραφή, τα βάρη επιμερίζονται με κριτήριο τη δικαιοσύνη! Αλλά αν είναι δικαιοσύνη ο ΕΝΦΙΑ τουλάχιστον μέχρι το 2016, οι νέες μειώσεις μισθών και συντάξεων, οι νέοι φόροι 2 δις. ευρώ μέσω ΦΠΑ, το ξεπούλημα αεροδρομίων, λιμανιών, δρόμων, επιχειρήσεων και ολόκληρων περιοχών (Ελληνικό), τότε αυτό λέει ή δεν λέει κάτι για τη γενική κατεύθυνση της κυβερνητικής πολιτικής; Λέει ή δεν λέει κάτι για την πορεία της κυβερνητικής πολιτικής και μετά από ένα δημοψήφισμα όπου θα έχει εγκριθεί αυτή η «δίκαιη» και «αντιμνημονιακή» - τάχα - πολιτική;    

    Ερώτηση 7^η: Ακόμα και τώρα, και μάλιστα στο όνομα της Αριστεράς, ο κ. Τσίπρας μιλάει για τις «ιδρυτικές αξίες» της ΕΕ και για το «κοινό ευρωπαϊκό μας σπίτι». Λες και δεν υπήρξε ποτέ η ΕΔΑ που μάλλον δεν θα ήταν και τόσο Αριστερή όσο ο ΣΥΡΙΖΑ και γι’ αυτό ενδεχομένως ό,τι σήμερα ο κ. Τσίπρας το εμφανίζει σαν  «δημοκρατικό κεκτημένο της Ευρώπης», η ΕΔΑ το χαρακτήριζε (από την πρώτη στιγμή της ίδρυσης της ΕΟΚ) ως λάκκο των λεόντων. Λες και οι «μεγάλοι ευρωπαϊστές ηγέτες» στους οποίους υποκλίνεται ο κ. Τσίπρας δεν είναι αυτοί που δημιούργησαν τα «λευκά κελιά» στις χώρες τους ή που μετέτρεπαν τον Μάη του ‘68 σε παρέλαση τεθωρακισμένων στους δρόμους του Παρισιού. Λες και δεν υπήρξε ποτέ το Μάαστριχτ και η σιδερένια μπότα του γερμανού τραπεζίτη. Λες και δεν υπήρξε ποτέ το ευρώ ως μεταμφιεσμένο μάρκο. Λες και δεν υπήρξε ποτέ ο βομβαρδισμός και η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Λες και δεν υπάρχει η τωρινή συνεργασία της ΕΕ με τους ναζί και τους φασίστες της Ουκρανίας. Λες και τα 30 εκατ. ανέργων και τα 100 εκατ. φτωχών της ΕΕ έχουν προκύψει «κατά λάθος» και δεν είναι απότοκο των πραγματικών «ιδρυτικών αξιών» του μεγάλου κεφαλαίου της Ευρώπης. Αλλά να που ο κ. Τσίπρας για να πουλήσει φύκια με μεταξωτές κορδέλες όσον αφορά τον χαρακτήρα της ΕΕ προσθέτει στο τέλος κι ένα «όχι». Σε τι διαφέρουν τα δικά του φύκια από τα φύκια των άλλων με το «ναι»;

    Ερώτηση 8^η: Τρεις μόλις μέρες πριν από την εξαγγελία του δημοψηφίσματος που έχει συνδυαστεί με πολλά «λεβεντοκοτρωνέικα» και «εθνικοκυριαρχικά» από τον κ. Τσίπρα, ο κ. Βαρουφάκης ομολόγησε ότι η κυβέρνηση πρότεινε στο Eurogroup τη λειτουργία ενός αυτοματοποιημένου μηχανισμού που θα κόβει δαπάνες, δηλαδή μισθούς και συντάξεις, εάν δεν εκτελείται σωστά ο προϋπολογισμός, λέγοντας ότι ο μηχανισμός αυτός θα ενεργεί και θα αποφασίζει στα πλαίσια των ευρωπαϊκών κανόνων ανεξάρτητα και πάνω από την όποια εκλεγμένη ελληνική κυβέρνηση! Αυτή η «λεβεντιά» συνιστά «ναι» ή «όχι»;

    Δημοψήφισμα λοιπόν. Ο λόγος στον λαό, λοιπόν. Ναι, δημοψήφισμα. Αλλά σε ποιό ερώτημα; Σε ένα ερώτημα που το υπονομευμένο «όχι» του θα αξιοποιηθεί ως το αμπαλάζ του υποτελούς, του ραγιάδικου «ναι»; Σε ένα δημοψήφισμα που όσα αντιδραστικά εμπεριέχει το «ναι» του εισάγονται από την πίσω πόρτα με το περιτύλιγμα του «όχι»;

    Ο λόγος στο λαό, λοιπόν. Ναι, αλλά τι είδους ελευθερία λόγου είναι αυτή όταν το δικαίωμα του λαού να μιλήσει καθορίζεται με βάση τα όρια και τις συντεταγμένες του Άννα και του Καϊάφα; 

    Τι δημοψήφισμα; Εκεί που το «ναι» ισοδυναμεί με τον Αρμαγεδδώνα του «Μνημονίου των θεσμών» και εκεί που το «όχι» ισοδυναμεί με το τσουνάμι του «Μνημονίου των 47 + 10 σελίδων»;

    Τι δημοψήφισμα; Εκεί που το «ναι» στην εξαθλίωση, την καταστροφή, την εξάρτηση συναντιέται σε ένα σικέ γήπεδο διαπραγμάτευσης με το «όχι» της τάχα μου «δημιουργικής ασάφειας» και με τους επαίσχυντους, αντιλαϊκούς – και ανέντιμους – συμβιβασμούς;

    Δημοψήφισμα λοιπόν. Αλλά αφού το κάνουν που το κάνουν και χωρίς αυταπάτες για το πώς επιδιώκουν να διαμορφώσουν την «ελεύθερη βούληση» των ψηφοφόρων, χωρίς αυταπάτες ότι οι μεν θέλουν το «ναι» για να επιβάλλουν το «όχι» στα δικαιώματα του λαού, και οι δε θέλουν ένα «όχι» για να συνεχίσουν να λένε «ναι» στην καταστρατήγηση των δικαιωμάτων του λαού, ας το αξιοποιήσουμε. 

    Πώς; Ακόμα κι αν η δημοκρατία τους είναι τόσο δημοκρατική ώστε να θεωρεί…άκυρο ό,τι αρνείται τόσο τη Σκύλλα όσο και τη Χάρυβδη, ακόμα κι αν θεωρούν ότι είναι… άκυρο να διαλέγεις άλλο δρόμο από εκείνον που περνά μέσα από τις Συμπληγάδες, έχει μεγάλη σημασία να καταγραφεί με τρόπο ανόθευτο, πολιτικά έγκυρο και μετρήσιμο στην κάλπη το μόνο ουσιαστικό, ελπιδοφόρο και εξεργετικό «Όχι» που υπάρχει:

    «Όχι στην ΕΕ- αποδέσμευση τώρα» από τον «λάκκο των λεόντων»! 

    Ένα «Όχι» που κανείς δεν θα μπορεί τη Δευτέρα να το μακιγιάρει όπως θέλει. Ένα «Όχι» που θα κατατεθεί στους αγώνες του λαού και δεν θα επιδέχεται καμίας «ασάφειας».   

    «Όχι και ξανά Όχι και πάλι Όχι», λοιπόν! «Όχι σε όλα τα Μνημόνια»! «Όχι και στις υπογραφές – Όχι και στις διαπραγματεύσεις Μνημονίων»! «Όχι στον λάκκο των λεόντων»! «Όχι στα δεσμά της ΕΕ»! Αποδέσμευση! Τώρα!

Βικου Μπογιοπουλου 

Απο enikos.gr

Χρήσιμα συμπεράσματα από τους 5 μήνες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ

Χρειάστηκαν λιγότεροι από πέντε μήνες για να κονιορτοποιηθεί η προπαγάνδα με την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ εξαπάτησε το λαό, αποσπώντας του την ψήφο με ψεύτικες υποσχέσεις και φρούδες ελπίδες για καλυτέρευση της ζωής του: Οτι δίχως αμφισβήτηση, σύγκρουση και ρήξη με τις αιτίες που έφεραν τα μνημόνια, θα τα καταργήσει. Οτι θα χαλιναγωγήσει το κεφάλαιο. Οτι θα συγκροτήσει συμμαχίες ικανές να επιδράσουν στην αλλαγή στρατηγικής της λυκοσυμμαχίας της ΕΕ, σε φιλολαϊκή κατεύθυνση. Βεβαίως, ο ΣΥΡΙΖΑ άλλα έλεγε και άλλα εννοούσε. Στην πραγματικότητα, αυτό που προέβαλλε ήταν η ανάγκη αλλαγής του μείγματος διαχείρισης για το ξεπέρασμα της οικονομικής κρίσης, την ανάκαμψη για λογαριασμό του κεφαλαίου, που διανθίστηκε με αυταπάτες και ψεύτικες προσδοκίες ότι από αυτή τη διαχείριση θα ωφεληθεί ο λαός.

Οι εξελίξεις στο διάστημα που μεσολάβησε απ' τις εκλογές διδάσκουν και ο λαός πρέπει να βγάλει συμπεράσματα που θα τον καθοδηγήσουν στη δράση, διαφορετικά θα παραπαίει απ' τη Σκύλλα στη Χάρυβδη, απ' το κακό στο χειρότερο και θα βιώνει τη διαρκή επιδείνωση των όρων ζωής του.

Συμπέρασμα πρώτο: Καμία κυβέρνηση στο πλαίσιο του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης, της εξουσίας της αστικής τάξης και των συμμαχιών με τις οποίες αυτή έχει συνδέσει τα συμφέροντά της, δεν μπορεί να χαράξει φιλολαϊκή πορεία. Αντικειμενικά και ανεξαρτήτως προθέσεων θα πρέπει να ακολουθήσει συγκεκριμένες απαιτήσεις της καπιταλιστικής οικονομίας, θα πρέπει να κινηθεί στο πλαίσιο της συγκεκριμένης νομιμότητας, των δεσμεύσεων και της συνέχειας του αστικού κράτους. Είναι αυτό που ο ΣΥΡΙΖΑ διακήρυττε από την προεκλογική περίοδο αλλά και την πρώτη μέρα της διακυβέρνησής του διαβεβαιώνοντας την αστική τάξη για τις προθέσεις του, με τη σημείωση πως «το κράτος έχει συνέχεια». Είναι το ίδιο που δήλωνε προεκλογικά ο πρόεδρος του ΣΕΒ πως δεν ανησυχεί για το ποιος θα βγει κυβέρνηση γιατί η οικονομία θα δείξει το δρόμο! Είναι αυτό που εκφράστηκε με δεκάδες κυβερνητικές πράξεις, από τις δεσμεύσεις στα αποθεματικά δημόσιων οργανισμών, από τον «κοινωνικό διάλογο» που έστησε με εργοδότες και εργατοπατέρες για τις εργασιακές σχέσεις, τις διευκολύνσεις προς το κεφάλαιο με τη διαγραφή και ρύθμιση χρεών, την αποδοχή όλου του μνημονιακού αντιλαϊκού πλαισίου, μέχρι το αντιλαϊκό πακέτο - πρόταση των 47+ σελίδων που κατέθεσε στους δανειστές. Επιβεβαιώνεται ένα ιστορικό δίδαγμα που οι εργαζόμενοι και οι λαοί το έχουν πληρώσει πολλές φορές αλλά αυτό διδάσκει η εμπειρία: Κυβερνήσεις ήρθαν και έφυγαν, έμεινε όμως άθικτη και συνεχίζεται η αντιλαϊκή πολιτική τους.

Είναι καθαρό ότι όσο παραμένει ακλόνητη η άρχουσα τάξη, όσο οι μονοπωλιακοί όμιλοι κρατούν στα χέρια τους τα κλειδιά της οικονομίας, όσο αποφασίζουν αυτοί για το αν θα επενδύσουν, αν θα κλείσουν επιχειρήσεις, τι μισθούς θα δώσουν, τόσο θα συνεχίζονται οι θυσίες του λαού στο βωμό του καπιταλιστικού κέρδους.

Συμπέρασμα δεύτερο: Το κεφάλαιο φίλος δεν πιάνεται. Δεν είναι τυχαίο ότι ο ΣΕΒ δεν χάνει ευκαιρία να υπενθυμίζει στην κυβέρνηση τις αξιώσεις του για φτηνή Ενέργεια, για μείωση του «μη μισθολογικού κόστους», για ζεστό χρήμα προκειμένου να στηριχτούν επενδυτικά σχέδια, ενώ την ίδια ώρα συμφωνεί και επαυξάνει με την «πρόταση των θεσμών για την περικοπή δαπανών 1,8 δισ. ευρώ ετησίως στο ασφαλιστικό σύστημα της χώρας, αν και άκαιρη, είναι προς τη σωστή κατεύθυνση. Αργά ή γρήγορα θα εφαρμοστεί στο βαθμό που δεν υπάρχει διαθέσιμη συνταξιοδοτική αποταμίευση, αλλά ούτε και περιουσιακά στοιχεία για τη στήριξη των συντάξεων».

Δεν ήταν τυχαίο που πρώτος - παρά την γκρίνια για την έκτακτη φορολόγηση - έσπευσε να χαιρετίσει την πρόταση της κυβέρνησης στους θεσμούς για συμφωνία, που είναι φωτιά και λάβρα για το λαό, υποστηρίζοντας σε ανακοίνωσή του ότι «η διαπραγματευτική θέση της Ελλάδος ενισχύθηκε σημαντικά τις τελευταίες ημέρες με προτάσεις μέτρων που είναι μετρήσιμα και επιτεύξιμα». Παράλληλα, εξέφρασε την ελπίδα ότι στη Σύνοδο Κορυφής «θα ληφθούν αποφάσεις που θα εδραιώσουν την θέση της χώρας μας στην Ευρωζώνη, με διαμόρφωση συνθηκών ομαλής χρηματοδότησης της οικονομίας σε ορίζοντα τουλάχιστον 12μήνου».

Οι αξιώσεις τους δεν σταματάνε βεβαίως στη χρηματοδότησή τους. Αιτούνται ακόμα μείωση ενεργειακού κόστους, μείωση του λεγόμενου «μη μισθολογικού κόστους», μείωση της φορολόγησής τους. «Η φορολογία των επιχειρήσεων δεν φορολογεί τον πλούτο αλλά αντίθετα την δημιουργία του, και ουσιαστικά φορολογεί την εργασία, καθώς αποθαρρύνει την επενδυτική δραστηριότητα και τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας», ισχυρίζονται. Λένε, δηλαδή, ότι η καπιταλιστική ανάκαμψη έχει ως προϋπόθεση τη μείωση της φορολογίας στα επιχειρηματικά κέρδη, μαζί με νέα προνόμια και κάθε είδους κρατικές ενισχύσεις στο κεφάλαιο.

Συμπέρασμα τρίτο: Ο χαρακτήρας των λυκοσυμμαχιών της ΕΕ, του ΝΑΤΟ είναι δοσμένος, αναλλοίωτος. Πρόκειται για βαθιά αντιλαϊκά και αντιδραστικά οικοδομήματα του κεφαλαίου, που συγκροτήθηκαν με μόνη αποστολή την υπεράσπιση των συμφερόντων του. Καμιά αλλαγή αστικής κυβέρνησης δεν μπορεί να μεταμορφώσει μια ιμπεριαλιστική συμμαχία όπως η ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Δεν μπορεί καν να επιδράσει στον ταξικό χαρακτήρα του αστικού κράτους, που φτιάχτηκε κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση της τάξης που εξουσιάζει, ως μηχανισμός επιβολής της εξουσίας της στο λαό.

Αντιθέτως, η στόχευση της κυβέρνησης για γεωπολιτική αναβάθμιση της αστικής τάξης στην ευρύτερη περιοχή οδηγεί σε ακόμα μεγαλύτερη πρόσδεση σε τέτοιους οργανισμούς και σε νέα επικίνδυνα σχέδια, όπως αυτά για δημιουργία ΝΑΤΟικής βάσης σε νησί του Αιγαίου, για έμπρακτη στήριξη επεμβάσεων και πολεμοκάπηλων σχεδιασμών.

Η ΕΕ, το ΝΑΤΟ, άλλοι ίδιου χαρακτήρα συμμαχίες και οργανισμοί, με τους οποίους ενδεχομένως αύριο η αστική τάξη αποφασίσει να συνταχτεί αν η επιλογή αυτή υπηρετεί καλύτερα τα συμφέροντά της στη δοσμένη στιγμή, είναι εχθροί των λαών και έχουν τα δικαιώματά τους μόνιμα στο στόχαστρο. Δεν διστάζουν να τους αιματοκυλούν αν αυτό επιτάσσουν τα συμφέροντα των μονοπωλιακών ομίλων. Η Γιουγκοσλαβία, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, η Μέση Ανατολή, τα σουλάτσα της ΕΕ στην Αφρική είναι αψευδείς μάρτυρες.

Συμπέρασμα τέταρτο: Μέσα σε αυτό το πλαίσιο διαπραγμάτευση υπέρ των λαών δεν μπορεί να υπάρξει. Είναι το κεφάλαιο αυτό που ορίζει και το περιεχόμενο της διαπραγμάτευσης, στην οποία η κυβέρνηση προέτρεψε το λαό να εναποθέσει ελπίδες. Σήμερα, αποδεικνύεται ότι η διαπραγμάτευση αφορά για μεν το λαό τους όρους σφαγής όσων δικαιωμάτων του απέμειναν, για δε την αστική τάξη όρους ανάκαμψης της κερδοφορίας και τόνωσης της ανταγωνιστικότητάς της. Την ώρα που συντάξεις, μισθοί ξαναμπαίνουν στην προκρούστεια κλίνη, την ώρα που νέα φοροεπιδρομή βρίσκεται προ των πυλών, η κυβέρνηση διεκδικεί τη διευθέτηση του χρέους, του αναπτυξιακού πακέτου, την εξασφάλιση δηλαδή ζεστού χρήματος για το κεφάλαιο. Εξανίσταται για την αύξηση του ΦΠΑ στην εστίαση προκειμένου να υπερασπίσει συμφέροντα του τουριστικού κεφαλαίου που θησαυρίζει ενώ οι εργαζόμενοι στον τουρισμό χειμάζονται.

Σήμερα, αποδεικνύεται πως όλοι όσοι προβλήθηκαν απ' τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ σαν διεθνείς φίλοι του λαού, καλούν τους εργαζόμενους να δεχθούν νέες επώδυνες αναδιαρθρώσεις, νέες περικοπές δικαιωμάτων. Απ' τον Ομπάμα και τον Ολάντ έως τον Ρέντσι και το ΔΝΤ. Το ίδιο άλλωστε ισχύει για τον ΟΟΣΑ και το Διεθνή Οργανισμό Εργασίας, που ο ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει να εμφανίζει ως «τάγματα αγγέλων». Αλλωστε, όλοι στα κράτη τους εφαρμόζουν με πυγμή σκληρά αντιλαϊκά μέτρα, αφού αυτό αποτελεί εκ των ων ουκ άνευ προϋπόθεση στην προσπάθειά τους να στηρίξουν την αναθέρμανση των καπιταλιστικών οικονομιών τους.

Η διαπραγμάτευση ανάμεσά τους αφορά τις διαφορές των δικών τους συμφερόντων, τη διαπάλη ανάμεσα σε ιμπεριαλιστικά κέντρα, ανάμεσα σε καπιταλιστικές χώρες. Συνδέεται άμεσα με τη διαπάλη για χαλάρωση της περιοριστικής πολιτικής, για αναθεώρηση του Συμφώνου Σταθερότητας, για επανεξέταση του Σχεδίου Οικονομικής Διακυβέρνησης της Ευρωζώνης, ώστε να εξασφαλιστούν περισσότεροι κοινοτικοί πόροι για τη στήριξη των επενδύσεων και να πιεστεί η Γερμανία να αναλάβει μεγαλύτερα βάρη σχετικά με τα υπερχρεωμένα κράτη - μέλη. Οι ΗΠΑ και το ΔΝΤ συμβάλλουν σ' αυτή την πίεση προς τη Γερμανία, με την πρόταση για αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους.

Συμπέρασμα πέμπτο: Αυτό το πλαίσιο πρέπει να σπάσει! Το πλαίσιο που συγκροτούν το κεφάλαιο, οι λυκοσυμμαχίες του και η εξουσία τους στην Ελλάδα, είναι αυτό που στέκεται ανάμεσα στο λαό και την ευημερία του. Για να συμβεί αυτό ο λαός πρέπει να ξεμπερδεύει μια και καλή με τις επιζήμιες λογικές του μικρότερου κακού, των μειωμένων απαιτήσεων, λογικές που τον οδηγούν πάντα στο μεγαλύτερο κακό. Για να υπερασπίσει τα λίγα που του έμειναν και να διεκδικήσει όσα δικαιούται οφείλει να οργανώσει την πάλη του σε κατεύθυνση πραγματικής ρήξης με την αστική τάξη, τις συμμαχίες της, που σήμερα είναι η ΕΕ και το ΝΑΤΟ, το πολιτικό της προσωπικό και τους πολυπλόκαμους μηχανισμούς της στην Ελλάδα.

Να διαχωρίσει τα συμφέροντά του απ' αυτά των αντιπάλων του, συνειδητοποιώντας ότι είναι διαμετρικά αντίθετα και σε ανειρήνευτη πάλη μεταξύ τους. Ο λαός είναι αυτός που μπορεί και πρέπει να δρομολογήσει εξελίξεις προς όφελός του, αν συνειδητοποιήσει ότι οι επιλογές του δεν μπορεί να ταυτίζονται με τις επιλογές των εκμεταλλευτών του. Αν αρνηθεί να επιλέξει τους όρους της σφαγής του διαλέγοντας ανάμεσα στο νέο αντιλαϊκό μνημόνιο του Τσίπρα, στην αντιλαϊκή πρόταση των δανειστών και στο λεγόμενο Grexit.

Αν επιλέξει το δρόμο της οργάνωσής του σε ισχυρή λαϊκή συμμαχία, το δρόμο του αγώνα σε συμπαράταξη με το εργατικό - λαϊκό κίνημα, κάνοντας δική του υπόθεση την ανασύνταξή του, το δρόμο της συμπόρευσης με το ΚΚΕ στην κατεύθυνση που οδηγεί σε μια άλλη κοινωνία και οικονομία, όπου οι ανάγκες του θα πρυτανεύουν. Αυτές είναι επιλογές απ' τη σκοπιά των συμφερόντων του και επείγουν να γίνουν.

Απο rizospastis.gr

Λύση για το λαό ο δρόμος της ρήξης με την ΕΕ, το κεφάλαιο και την εξουσία τους

Μαχητικές συγκεντρώσεις ενάντια στους εκβιασμούς και την κοροϊδία κυβερνήσεων - δανειστών

Ταυτόχρονα με το μαζικό συλλαλητήριο στο Σύνταγμα, μαχητικές συγκεντρώσεις και πικετοφορίες του ΚΚΕ πραγματοποιήθηκαν σε ολόκληρη την Ελλάδα, από τη μια άκρη έως την άλλη.

Πλήθος κόσμου, ανταποκρινόμενο στο αγωνιστικό κάλεσμα του ΚΚΕ, έδωσε το «παρών» σε πλατείες και δρόμους σε δεκάδες πόλεις, με τις κόκκινες σημαίες στα χέρια, στέλνοντας ηχηρό το μήνυμα: «Οχι στη νέα συμφωνία. Αρκετά πληρώσαμε τους εκβιασμούς και την κοροϊδία κυβερνήσεων - δανειστών. Ρήξη με την Ευρωπαϊκή Ενωση, το κεφάλαιο και την εξουσία τους».

Στη Θεσσαλονίκη χιλιάδες διαδηλωτές έδωσαν το «παρών» στο προσκλητήριο αντίστασης του ΚΚΕ, διατρανώνοντας την αντίθεσή τους στη συμφωνία - λαιμητόμο για το λαό, που παζαρεύει η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ με τους δανειστές. Διαδήλωσαν την απόφασή τους να τραβήξουν αποφασιστικά μπροστά, στο δρόμο για τη ρήξη με την ΕΕ, το κεφάλαιο και την εξουσία του.

Στη συγκέντρωση στο Αγαλμα Βενιζέλου, μίλησε ο Ζήσης Λυμπερίδης, μέλος της Γραμματείας της ΚΕ του ΚΚΕ και Γραμματέας Περιοχής Κ. Μακεδονίας του ΚΚΕ. «Απέναντι στο μπλοκ των δυνάμεων του κεφαλαίου, να βγει πιο ισχυρό το μέτωπο αγώνα εργαζομένων και λαϊκών στρωμάτων. Αυτός είναι ο πιο αποτελεσματικός αγώνας και δρόμος. Μην αφήσουμε άλλο χρόνο να πάει χαμένος. Να πιστέψουμε στη δύναμή μας, ότι μπορούμε να ανατρέψουμε τη λαίλαπα, μπορούμε να χτίσουμε μια άλλη κοινωνία που θα έχει στο επίκεντρο τις ανάγκες μας και τα συμφέροντα του λαού», ανέφερε μεταξύ άλλων, και τόνισε: «Με ΚΚΕ ισχυρό, έχουμε τη δύναμη να ανατρέψουμε τη σημερινή κατάσταση».

Οι χιλιάδες διαδηλωτές πραγματοποίησαν μαχητική πορεία στους δρόμους της Θεσσαλονίκης. Με το σύνθημα «Εμπρός λαέ μη σκύβεις το κεφάλι, με το ΚΚΕ επίθεση και πάλη», σάλπισαν ξεσηκωμό. Μπροστά στην πύλη του υπουργείου Μακεδονίας - Θράκης γράφτηκε με σπρέι: «Οχι στη νέα συμφωνία κυβέρνησης - δανειστών». Η πορεία κατέληξε στο Επταπύργιο, χώρο μαρτυρίου χιλιάδων κομμουνιστών.

Μαχητικές και μαζικές συγκεντρώσεις και πορείες πραγματοποιήθηκαν σε όλες τις πόλεις της Μακεδονίας και της Θράκης. Παντού οι κομμουνιστές και οι κομμουνίστριες διαδήλωσαν: «Κέρδη στο κεφάλαιο, φτώχεια στο λαό, αυτό είναι το μνημόνιο νέο και παλιό», «Τέρμα πια στις αυταπάτες ή με το κεφάλαιο ή με τους εργάτες».

Συγκεντρώσεις έγιναν σε Αλεξανδρούπολη, Κομοτηνή, Ξάνθη, Καβάλα, Δράμα, Σέρρες, Κιλκίς, Εδεσσα, Γιαννιτσά, Βέροια, Πολύγυρο, Κατερίνη, Κοζάνη, Καστοριά, Φλώρινα και Γρεβενά.

Στην Πάτρα, πλήθος κόσμου συγκεντρώθηκε στην πλατεία Τριών Συμμάχων. Ανεμίζοντας τις κόκκινες σημαίες και κρατώντας πανό με συνθήματα όπως: «Αρκετά πληρώσαμε, αρκετά ματώσαμε», έστειλαν αγωνιστικό μήνυμα αντίστασης και αγώνα. Συγκεντρώσεις έγιναν επίσης σε Αίγιο, Πύργο, Αγρίνιο, Μεσολόγγι, Καλαμάτα, Κόρινθο, Τρίπολη, Αργολίδα, Σπάρτη και αλλού.

Στη Θεσσαλία μαζικές συγκεντρώσεις και δυναμικές πορείες πραγματοποιήθηκαν στις πρωτεύουσες των τεσσάρων νομών, Λάρισα, Βόλο, Τρίκαλα,Καρδίτσα. Κρατώντας πανό, κόκκινες σημαίες και φωνάζοντας συνθήματα, κομμουνιστές, φίλοι και οπαδοί του Κόμματος, εργαζόμενοι και αγρότες, με ξεχωριστή την παρουσία της νεολαίας, διαδήλωσαν στις πλατείες και στους δρόμους την αγωνιστική λαϊκή αντίθεση στη νέα αντιλαϊκή συμφωνία που παζαρεύει με τους δανειστές η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ. Οι ομιλητές κάλεσαν τους εργαζόμενους και τη νεολαία να μην υποταχθούν και να αγωνιστούν για την ουσιαστική ρήξη με την ΕΕ και το μεγάλο κεφάλαιο.

Με τη μαζική και μαχητική συμμετοχή τους στη συγκέντρωση του ΚΚΕ οι εργαζόμενοι, οι νέοι και οι συνταξιούχοι της Χαλκίδαςέδωσαν απάντηση στα παζάρια κυβέρνησης - δανειστών για νέα αντιλαϊκή συμφωνία.

Ακολούθησε πορεία στους δρόμους της πόλης με συνθήματα «ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ - Νέα Δημοκρατία, μας έφεραν μνημόνια, για την πλουτοκρατία», «Με τη δύναμή σου, απάντησε λαέ, τώρα αντεπίθεση, με το ΚΚΕ». Στη συγκέντρωση μίλησε ο Μ. Μακρής, Γραμματέας της ΤΕ Εύβοιας του ΚΚΕ, ο οποίος μεταξύ άλλων τόνισε πως τώρα είναι ώρα ευθύνης για τους εργαζόμενους, τους αυτοαπασχολούμενους της πόλης και του χωριού, τους φτωχούς αγρότες, τους νέους ανθρώπους, με ένα στόμα, μια φωνή να απαιτήσουν και να βροντοφωνάξουν σήμερα και τις επόμενες μέρες, στη Χαλκίδα και σε δεκάδες πόλεις της χώρας: Οχι στη νέα συμφωνία. Αρκετά πληρώσαμε τους εκβιασμούς και την κοροϊδία κυβερνήσεων - δανειστών. Ρήξη με την ΕΕ, το κεφάλαιο και την εξουσία τους.

Στη Λαμία, η συγκέντρωση του ΚΚΕ εξαιτίας της δυνατής βροχής μεταφέρθηκε στην αίθουσα του Εργατικού Κέντρου. Κεντρικός ομιλητής ήταν ο Τάσος Χρονάς, μέλος της ΕΠ Ανατ. Στερεάς και Εύβοιας του ΚΚΕ. Μετά τη συγκέντρωση ακολούθησε μαχητική πορεία στο κέντρο της πόλης.

ΧΑΛΚΙΔΑ

    

Στην Κρήτη και τα νησιά του Αιγαίου

ΗΡΑΚΛΕΙΟ

Με μαζική συμμετοχή του λαού και της πόλης πραγματοποιήθηκε η πολιτική συγκέντρωση τηςΚομματικής Οργάνωσης Ηρακλείου του ΚΚΕ. Πλήθος κόσμου συγκεντρώθηκε στην πλατεία του Αγίου Τίτου, διατρανώνοντας την αντίθεση στην αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης και στη νέα συμφωνία που προετοιμάζει με τους δανειστές. Κεντρικός ομιλητής της συγκέντρωσης ήταν ο Γιάννης Γκιόκας, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, ενώ αμέσως μετά ακολούθησε λαϊκό γλέντι με τους Κώστα και Μαρία Σκουλά, Μηνά Μπαμπάτση, Νεοκλή Σαλούστρο και το συγκρότημα «Θέα προς τα μέσα».

Συγκέντρωση έγινε και στο Ρέθυμνο και τον Αγιο Νικόλαο.

Μαχητικές ήταν και οι συγκεντρώσεις που έγιναν σε νησιά του Αιγαίου όπως σε Σάμο, Ικαρία, Χίο, Μυτιλήνη και αλλού.

Απο  rizospastis.gr

Δημοψήφισμα Κυριακή 5 Ιούλη..ΝΑΙ η "ΟΧΙ" στις εκβιαστικές προτάσεις της τρόικας .

Ραγδαίες είναι οι πολιτικές εξελίξεις, με την επιστροφή του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα από τις Βρυξέλλες, ο οποίος προχώρησε σε διάγγελμα, μία ώρα μετά τα μεσάνυκτα, προς τους πολίτες και εξήγγειλε δημοψήφισμα την ερχόμενη Κυριακή, 5 Ιουλίου.

Λίγους μόλις μήνες, με τη λαϊκή εντολή να είναι ακόμη νωπή, το «μπαλάκι» επιστρέφει στους πολίτες για να αποφασίσουν εάν θα δεχτούν την επώδυνη και σκληρή συμφωνία.

Το ερώτημα θα είναι «ΝΑΙ» ή «ΟΧΙ» στην πρόταση των Θεσμών, με τον πρωθυπουργό και τα μέλη της κυβέρνησης να προτρέπουν τον κόσμο να πει «ΟΧΙ».
Αναλυτικά το διάγγελμα του Τσίπρα:

«Η κυβέρνηση έχει εντολή διαπραγμάτευσης με τους εταίρους μας για να τερματιστεί η λιτότητα, να γίνει σεβαστή η δημοκρατία στην Ευρώπη. Μας ζήτησαν κατ' επανάληψη να εφαρμόσουμε όσα απέρριψε ο ελληνικός λαός με τις εκλογές,

Δυστυχώς οι εταίροι μας κατέληξαν σε τελεσίγραφο προς τον ελληνικό λαό και ζητήθηκε από την κυβέρνηση να υπογράψει συμφωνία που θα διογκώσει περισσότερο τις κοινωνικές ανισότητες, που οδηγεί στην απορρύθμιση της αγοράς εργασίας, νέες μειώσεις στους μισθούς και αύξηση του ΦΠΑ.

Οι προτάσεις αυτές αποδεικνύουν ότι στόχος κάποιων είναι ίσως και η ταπείνωση ενός ολόκληρου λαού. Αποδεικνύουν την εμμονή κυρίως του ΔΝΤ στη λιτότητα. Απαιτείται από τους ηγέτες της Ευρώπης να ορθώσουν ανάστημα.

Η ευθύνη μας υποχρεώνει να απαντήσουμε με δημοψήφισμα στο τελεσίγραφο των Θεσμών.

Ενημέρωσα τους ηγέτες της ΕΕ και αύριο θα ζητήσω επισήμως ολιγοήμερη παράταση του προγράμματος, ώστε ο λαός να αποφασίσει ψύχραιμα.

Σας καλώ να αποφασίσετε ήρεμα και περήφανα. Να απαντήσουμε με δημοκρατία στον αυταρχισμό και στη λιτότητα.Δεσμεύομαι προσωπικά ότι θα σεβαστώ το αποτέλεσμα όποιο κι αν είναι αυτό. Η Ευρώπη είναι το σπίτι μας, η Ελλάδα είναι και θα παραμείνει στην Ευρώπη. Όπως και η Ευρώπη θα παραμείνει στην Ελλάδα. Για την κυριαρχία και την αξιοπρέπεια του λαού μας».
Απο zougla.gr

Ρήξη και "ρήξεις – μαϊμού" Νίκου Μπογιοπουλου

Πέντε χρόνια τώρα έχουμε:

    Αλλεπάλληλες µειώσεις μισθών και συντάξεων. Κατάλυση των συλλογικών συµβάσεων εργασίας και η καταβύθιση του µισθού του εργαζοµένου στα κατώτατα επίπεδα. Διεύρυνση της «ευέλικτης εργασίας» που σε συνδυασµό µε το αντιασφαλιστικό παραλήρηµα οδηγεί σε δουλειά µέχρι το θάνατο και σε συντάξεις πείνας. Καθεστώς εργοδοτικής ασυδοσίας στις απολύσεις. Ξεπούληµα στους ιδιώτες οτιδήποτε είχε αποµείνει ως δηµόσιος τοµέας της οικονοµίας. Εκποίηση των πάντων, από τον αέρα µέχρι το έδαφος και από τη θάλασσα µέχρι το νερό και το υπέδαφος. Διατήρηση της φορολογικής ασυδοσίας του µεγάλου κεφαλαίου σε συνδυασµό µε την επέκταση της καταλήστευσης του λαού µέσω της διεύρυνσης της έµµεσης φορολογίας.

    Τα παραπάνω δεν συνιστούν µια πολιτική «έκτακτη» και «παροδική». Είναι µια πολιτική µόνιµου χαρακτήρα, απροσδιόριστης διάρκειας και αδιόρατου τέλους.

    Η πολιτική αυτή δεν οφείλεται σε «ψυχολογικούς» παράγοντες που έχουν να κάνουν με την «ψυχοσύνθεση» του Σόiμπλε ή με την «ψυχοσύνθεση» της Λαγκάρντ.

    Η πολιτική που όλα αυτά τα χρόνια έχει επιβληθεί στον τόπο στο όνομα της «αντιμετώπισης της κρίσης» και της «σωτηρίας του λαού» έχει στόχο:

    1) Να προστατεύσει τα συµφέροντα των πολυεθνικών και των τραπεζών και να διατηρεί την Ελλάδα σε ρόλο πειραµατόζωου για την εφαρµογή µέτρων προστασίας και απόδρασης των µονοπωλίων του ευρωενωσιακού χρηµατοπιστωτικού συστήµατος από τα κρισιακά φαινόµενα.

    2) Να ρίξει τόσο τα βάρη της κρίσης όσο και αυτά του υπέρογκου δηµόσιου χρέους στα λαϊκά στρώµατα, που δεν έχουν την παραµικρή ευθύνη για το ξέσπασµά της και που φυσικά όπως δεν ωφελήθηκαν στο παραµικρό από τα προηγούµενα «αναπτυξιακά» δάνεια του ελληνικού καπιταλιστικού κράτους, έτσι δεν πρόκειται να ωφεληθούν και από τα νέα τα «μνημονιακά» δάνεια.

    3) Να δηµιουργηθούν προϋποθέσεις νέας κερδοφορίας του κεφαλαίου, ενίσχυσης της συγκέντρωσης και συγκεντροποίησής του, όπως και της ανταγωνιστικότητάς του, κάνοντας πολύ φτηνότερη την εργατική δύναµη, διαµορφώνοντας µεσαιωνικές εργασιακές σχέσεις, παραδίδοντας πολύ περισσότερους τοµείς, δηµόσιες επιχειρήσεις και δηµόσια περιουσία στην άµεση και ληστρική εκµετάλλευση των κεφαλαιοκρατών και παρέχοντας στους τελευταίους πολύ περισσότερες παροχές, διευκολύνσεις, κίνητρα και προνόµια.

    4) Να διαµορφωθούν στην Ελλάδα συνθήκες όπου το µεγάλο κεφάλαιο αφενός θα διέλθει την κρίση µε τις λιγότερες δυνατές ζηµιές για το ίδιο, αφού οι ζηµιές αυτές επιφορτίζονται ως επιπλέον βάρη στις πλάτες του λαού και, αφετέρου, µετά την κρίση, να έχει διαµορφωθεί µια χώρα-«Ελ Ντοράντο», όπου οι κεφαλαιοκράτες θα έχουν ελεύθερο το πεδίο από εργασιακά δικαιώµατα και κοινωνικές κατακτήσεις, ώστε να εξασφαλίσουν µια νέα κερδοφορία, θεµελιωµένη πάνω στο έδαφος της απόλυτης κοινωνικής εξαθλίωσης και της µηδενικής αντίστασης εκ µέρους των εργαζοµένων.

    Ποια πρέπει, εποµένως, να είναι η αντίδραση του λαού σε όσα του προκάλεσαν οι «σωτήρες» και σε όσα ακόµα πιο απάνθρωπα του ετοιµάζουν; Ποιο είναι το «χρέος» του απέναντι στις υποδείξεις να σκύψει, να γονατίσει και να πληρώνει την κρίση τους;  

    Ποια πρέπει να είναι η δική του «κόκκινη γραμμή» και η δική του αδιαπραγμάτευτη… «διαπραγματευτική» τακτική:    

• Η µόνη «πληρωµένη» απάντηση στις προσταγές να πληρώσει ο λαός τα χρέη των κεφαλαιοκρατών, ώστε να διέλθει ο καπιταλισµός την κρίση του, είναι µία και µόνο – και πρέπει να δοθεί µε οργανωµένο και µαζικό τρόπο:

    «Δεν αναγνωρίζουµε το χρέος σας».

• Η μόνη «διαπραγματευτική» τακτική στις προσταγές και στις απειλές να πληρώνει ο λαός από τους κοµµένους µισθούς και τις κοµµένες συντάξεις του για να γυρίζει το γρανάζι της ολιγαρχίας και των πολυεθνικών είναι µία – και πρέπει να δοθεί µε οργανωµένο και µαζικό τρόπο:

    «Δεν πληρώνουµε».

• Η μόνη «κόκκινη γραμμή» απέναντι στον «πατριωτισμό» και στα κίβδηλα κυρήγματα περί «εθνικής κυριαρχίας» που αποδέχονται τον «μονόδρομο» των επιτηρήσεων, η απάντηση σε όλα τα συναφή µε τα οποία καλούν το λαό να προσκυνήσει είναι µία – και πρέπει να δοθεί µε οργανωµένο και µαζικό τρόπο:

    «Έξω το ΔΝΤ, αποδέσμευση από την ΕΕ, διαγραφή του χρέους, ανυπακοή σε  ντόπιους και ξένους καπιταλιστές που µόνη τους “πατρίδα” είναι το κέρδος».

• Η μόνη «αντιπρόταση» στην πολιτική της μόνιμης λιτότητας που φιλοτεχνεί η τάξη των χορτάτων είναι µία – και πρέπει να δοθεί µε οργανωµένο και µαζικό τρόπο:

    «Ταξική ενότητα και ενιαία πάλη των λαϊκών στρωµάτων για πέρασµα όλου του παραγόµενου πλούτου στα χέρια του λαού».

• Η μόνη «εναλλακτική» θέση στα περί «νέων κινήτρων για επενδύσεις» της πλουτοκρατίας που θα φέρουν τάχα «ευηµερία» είναι µία – και πρέπει να δοθεί µε οργανωµένο και µαζικό τρόπο:

    «Απαλλοτρίωση των παραγωγικών δυνάµεων από τον κεφαλαιοκρατικό ζυγό µε εγκαθίδρυση λαϊκού ελέγχου και κοινωνικό προσανατολισµό».

• Η μονή απάντηση που αφοπλίζει τους εκβιαστές, που ακυρώνει τις απειλές τους, που γελοιοποιεί τα τελεσίγραφα του τύπου «ή αποδέχεστε την  πολιτική μας ή σας στραγγαλίζουμε οικονομικά, παίρνουµε τα κεφάλαιά µας και φεύγουµε από τη χώρα» είναι µία, είναι καθαρή, είναι απλή – και πρέπει να δοθεί µε οργανωµένο και µαζικό τρόπο:

    «Εργοστάσια χωρίς βιομήχανους υπάρχουν, βιοµήχανοι χωρίς εργοστάσια δεν υπάρχουν. Καράβια χωρίς εφοπλιστές υπάρχουν, εφοπλιστές χωρίς καράβια δεν υπάρχουν. Τράπεζες χωρίς τραπεζίτες υπάρχουν, τραπεζίτες χωρίς τράπεζες δεν υπάρχουν».

• Η απάντηση, τελικά, δεν µπορεί παρά να είναι µία – και δεν µπορεί να δοθεί παρά µόνο µε οργανωµένο και µαζικό τρόπο:

    «Κοινωνικοποίηση των µέσων παραγωγής και όλου του παραγόµενου πλούτου».

    Με άλλα λόγια:

    Κατάργηση του ατοµικού, του καπιταλιστικού κέρδους και αντικατάστασή του µε την έννοια του λαϊκού, του συλλογικού, του κοινωνικού οφέλους.

    Πέρασµα από την κεφαλαιοκρατική ιδιοκτησία, από την ιδιοποίηση των κερδών και τη συνακόλουθη «κοινωνικοποίηση» των ζηµιών στην κοινωνικοποίηση των προϊόντων του ανθρώπινου µόχθου και στην έξωση από το προσκήνιο των εκπροσώπων του φιλοτοµαρισµού, των «θεσμών» τους και της εξουσίας τους.

    Αυτή η εξουσία, η εξουσία των κεφαλαιοκρατών, των εγχώριων κοµµάτων τους και των διεθνών παραστατών τους, πρέπει να ανατραπεί από την δημοκτατική και πλειοψηφική βούληση του λαού. Και να αντικατασταθεί από µια λαϊκή εξουσία, µε µια κυβέρνηση βγαλµένη µέσα από τα σπλάχνα του λαού, η οποία σε κάθε βήµα της και ανά πάσα στιγµή θα τελεί υπό διαρκή εργατικό και λαϊκό έλεγχο.

    Συμπερασματικά: Στην Ελλάδα (όπως και σε κάθε άλλη καπιταλιστική χώρα) το ζήτηµα από τη σκοπιά των λαϊκών συµφερόντων δεν µπορεί να επιλυθεί µε όρους µιας «καλύτερης», µιας «βελτιωµένης» διαχείρισης του συστήµατος.

    Δεν μπορεί να επιτευχθεί με «διαπραγματεύσεις», με συμφωνίες και με «έντιμους» συμβιβασμούς με τους εκπροσώπους της ατιμίας, με τους εκβιαστές και με τους δυνάστες.

    Τα γεγονότα βοούν: Ακόµα και αν αναδειχθεί από την πλειοψηφία του λαού μια κοινοβουλευτική πλειοψηφία που στα λόγια θα είναι φιλεργατική, άρα αν αναδειχτεί και αντίστοιχη κυβέρνηση, αυτή δεν θα µπορέσει να ξεπεράσει τα όρια των βασικών νόµων του καπιταλισµού αν δεν επιλύσει το ζήτηµα της κοινωνικοποίησης των βασικών µέσων παραγωγής, την αποδέσµευση από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, τον πανεθνικό σχεδιασµό και τον εργατικό έλεγχο από τα κάτω προς τα επάνω.

    Το ξεπέρασµα, εποµένως, της οικονοµικής κρίσης και της αξιοποίησης της οικονομικής κρίσης από τον ιμπεριαλισμό για το βάθεμα της εκμετάλλευσης λαών και χωρών, είναι κυρίως πολιτικό και όχι οικονοµικό ή δηµοσιονοµικό πρόβληµα.

    Που σημαίνει: Η «Λυδία Λίθος» του προβλήµατος δεν είναι άλλη από το ποιος κατέχει τον πλούτο. Και για την ακρίβεια: το πώς αυτοί που τον παράγουν θα τον πάρουν στα χέρια τους. Εκείνο δηλαδή που εκ των πραγµάτων τίθεται επί τάπητος είναι το ζήτηµα της εξουσίας.

    Εποµένως, η μόνη διέξοδος και ο πραγματικός «µονόδροµος» είναι:   

- Η ανάδειξη του επείγοντος χαρακτήρα των αναγκών του εργαζόµενου λαού.

- Η κατάδειξη - µέσα από την ίδια την πείρα της διεκδίκησης - ότι η ικανοποίηση  ακόµα και των πλέον άµεσων λαικών αναγκών, σηµαίνει αντιπαράθεση με τη συνολική πολιτική του µεγάλου κεφαλαίου.

- Η σύνδεση του µερικού µε το γενικό, µέσα από σχέδιο και επεξεργασία, ώστε να συσπειρώνεται ο λαός, να σφυρηλατεί την ενότητά του, να εδραιώνει την  κοινωνική συµµαχία του και να αποσπάται από την πολιτική και ιδεολογική επιρροή της αστικής τάξης, των κομμάτων της, των εταίρων της.

- Κινήσεις και τακτική που ο ορίζοντάς τους δεν θα τελειώνει στη µέση του δρόµου, αλλά θα φωτίζεται από τη συνολική στρατηγική για το πέρασµα από την προϊστορία της εκµετάλλευσης στην Ιστορία της απελευθέρωσης, που συνεπάγεται ανυποχώρητο µέτωπο απέναντι στις οπορτουνιστικές αντιλήψεις οι οποίες λειτουργούν ως «µαξιλάρι ασφαλείας» της αστικής κυριαρχίας.

    Όλα αυτά προϋποθέτουν την άνοδο της ταξικής πάλης µέσα από την οξυγόνωση του εργατικού κινήµατος. Το κέρδισµα πλατιών εργατικών και λαικών µαζών µέσα από την κάθοδό τους στο στίβο των ταξικών αγώνων.

    Αυτή είναι η αναγκαία και ικανή συνθήκη για το ριζικό µετασχηµατισµό της κοινωνίας, αφού χωρίς την ανάπτυξη των ταξικών αγώνων ο λαός θα παραδέρνει από τον έναν αντιλαϊκό διαχειριστή στον άλλο.

     Οι «νουνεχείς», διαβλέποντας τον κίνδυνο που µπορεί να γεννηθεί µέσα από τέτοια «καινά δαιµόνια», αντιλαμβανόμενοι ότι τα προηγούμενα θα μπορούσαν να συνθέτουν το περιεχόμενο της πραγματικής ρήξης με το σύστημά τους, μια ρήξη που ουδεμία σχέση έχει με τις «ρήξεις – μαιμού» και με τις ψευδοπροφητείες που τις συνοδεύουν, απαντούν:

    «Ναι, µα µπροστά στον καπιταλισµό που ναι µεν είναι απάνθρωπος, αλλά εντούτοις ορθώνεται µπροστά µας ως “απόλυτη βεβαιότητα”, τι νόηµα έχει να συγκρουστούµε µε τους ισχυρούς επισείοντας την µήνιν τους; Τι νόηµα έχει να “ρισκάρουµε” και να “κινδυνεύσουµε”, µόνο και µόνο για την “αβεβαιότητα” ενός “άλλου” κόσµου»;

    Απέναντι σε όλη τούτη τη θλιβερή «ζωντάνια» της µοιρολατρίας, της υποταγής και του ραγιαδισµού η ποίηση σχολιάζει:

    «Αργοπεθαίνει αυτός που δεν ρισκάρει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα/ που κρύβει το κυνήγι των ονείρων του/ εκείνος που δεν επιτρέπει στον εαυτό του/ µια φορά έστω στη ζωή του να πετάξει από πάνω του τις “φιλικές συµβουλές” (...). Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει κάτι πριν καν το αρχίσει».

Νίκου Μπογιοπουλου 

Απο enikos.gr

Στους τηλεοπτικούς δέκτες από Δευτέρα η ΕΡΤ 3

Επανέρχεται τη Δευτέρα στους τηλεοπτικούς δέκτες η ΕΡΤ 3 και οι τηλεθεατές θα χρειαστεί να επανασυντονίσουν τις συσκευές τους σύμφωνα με ανακοίνωση της ΕΡΤ. Παράλληλα, ολοκληρώθηκε ομαλά η επάνοδος και η ανάληψη καθηκόντων από τους εργαζομένους της ΕΡΤ.

Έως την Τετάρτη, 1 Ιουλίου θα έχει ολοκληρωθεί η διαδικασία διασταύρωσης και επαλήθευσης των στοιχείων των εργαζομένων, βάσει των όσων έχουν δηλώσει εγγράφως στις αρμόδιες υπηρεσίες της ΕΡΤ.

Ο κατάλογος του προσωπικού της ΕΡΤ θα παραδοθεί αμέσως στους εργαζομένους, προκειμένου να προβούν στην ανάδειξη των εκπροσώπων τους στο δ.σ. της ΕΡΤ, κατόπιν μυστικής και καθολικής ψηφοφορίας, όπως προβλέπεται στο νόμο.

Βουλή: Στα 9 δισ. ευρώ οι γερμανικές οφειλές από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο

Στοιχεία που παρουσίαστηκαν στην Επιτροπή Διεκδίκησης των Γερμανικών Οφειλών

Σε 9 δισεκατομμύρια ανέρχονται οι γερμανικές οφειλές έναντι της Ελλάδας, από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσίασαν στην Επιτροπή Διεκδίκησης των Γερμανικών Οφειλών τα μέλη της Ειδικής Επιτροπής του υπουργείου Οικονομικών (Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους) που συνέταξε την Έκθεση για τον «Προσδιορισμό Αξιώσεων από τις Γερμανικές Επανορθώσεις και το Κατοχικό Δάνειο».

Όπως ενημέρωσε η Γ.Χαλούλου, που ερευνά εκ μέρους του ΓΛΚ το αρχείο σχετικά με τις οφειλές της Γερμανίας από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, η οφειλή εκτιμάται σε σχεδόν 486 εκατ., ήτοι σε σημερινές τιμές 9 δισ. ευρώ, σε σημερινές τιμές. Το ποσό αυτό, αντιστοιχεί στο 0,4% των συνολικών επανορθώσεων που θα έδινε η Γερμανία, μετά την λήξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, σε 37 δόσεις και δυνητικά ακόμα 22 δόσεις (εφόσον δηλαδή η γερμανική οικονομία ευημερούσε).

Από το σύνολο αυτό των οφειλών, υπολογίζεται ότι πληρώθηκε μόλις το 1,5% στην Ελλάδα, καθώς η Γερμανία έπαψε να πληρώνει μετά την Συνδιάσκεψη της Λωζάννης - οπότε υπήρξε παραίτηση των μεγάλων δυνάμεων από τις επανορθώσεις.

Για την Ελλάδα όμως, που δεν υπέγραψε τα κείμενα, οι διεκδικήσεις παραμένουν ενεργές. Σχετικώς με τις οφειλές προς ιδιώτες η κ. Χαλούλου είπε πως δόθηκαν 47 εκατ. μάρκα, από τα 120 εκατ. μάρκα που διεκδικούσαν (σε τιμές του 1952).

Στην συνεδρίαση παρενέβη και ο πρόεδρος του Συλλόγου Απογόνων Θυμάτων Ολοκαυτώματος, Μ.Σούσης, ο οποίος ανέφερε ότι για το Ολοκαύτωμα υφίσταται συνολική ευθύνη της Γερμανίας και όχι μόνο των Ναζί. Η αναφορά του αυτή στάθηκε αφορμή για να πει η πρόεδρος της Βουλής, Ζωή Κωνσταντοπούλου, πως τα εγκλήματα αυτά συντελέστηκαν λόγω της τυφλής πειθαρχίας που επιβλήθηκε. «Να το θυμόμαστε αυτό σε μια περίοδο που η πειθαρχία επιχειρείται να επιβληθεί ως πανευρωπαϊκή αξία», συμπλήρωσε.

Εξάλλου, κατά την ροή της συζήτησης η πρόεδρος της Βουλής, άφησε αιχμές για τον επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ, Ανδρέα Γεωργίου, λέγοντας πως ενώ υπάρχει ανοιχτή δικογραφία, παραμένει στη θέση του και επικαλέστηκε το παράδειγμα του πρώην προέδρου του ΤΑΙΠΕΔ, Π.Αθανασόπουλου, που όπως είπε, όταν του ασκήθηκε δίωξη, παραιτήθηκε. Μάλιστα, η κ. Κωνσταντοπούλου εξέφρασε την εκτίμηση πως μπορεί οι θεσμοί να επιθυμούν την παραμονή του.

Για ποιους; Να για ποιους παλεύει η Κυβέρνηση .

Το τι ακούμε τις τελευταίες μέρες από τα στελέχη της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, προκειμένου να θάψουν την ουσία της αντιλαϊκής πρότασης που κατέθεσαν προς τους εταίρους τους των Βρυξελλών και της Ουάσιγκτον, πραγματικά δεν περιγράφεται... Ομως, μέσα στα πολλά και διάφορα, αυτό που κυριαρχεί είναι: «Παλεύουμε» - λένε - «για τους φτωχούς. Πρέπει να την πληρώσουν οι πλούσιοι. Η πρόθεση της κυβέρνησης είναι μια αξιοπρεπής συμφωνία που θα επιβαρύνει τα υψηλά στρώματα και όχι τα φτωχά».

Το για ποιον παλεύουν οι κυβερνώντες μαζί με τους εταίρους τους φαίνεται ξεκάθαρα από τις προτάσεις που έχουν κατατεθεί μέχρι τώρα και που συμπυκνώνονται στο 10σέλιδο κείμενο που φέρει την υπογραφή του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα. Κάθε λέξη, κάθε αράδα, κάθε παράγραφος, στην κυριολεξία επιφυλάσσει και μία σοκαριστική αντιλαϊκή πρόβλεψη που χτυπά τα εργατικά δικαιώματα, το όποιο εργατικό - λαϊκό εισόδημα έχει απομείνει.

Δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά, αφού η συγκυβέρνηση έχει ξεκαθαρίσει ότι διαπραγματεύεται για τα συμφέροντα των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, ότι κόπτεται για την «ανάκαμψη» που θα δώσει μια μεγάλη ανάσα στο κεφάλαιο σε συνθήκες καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης. Και αυτός είναι κοινός στόχος με τους δανειστές, ανεξάρτητα από τις όποιες αντιπαραθέσεις - υπαρκτές - που δείχνουν και το μέγεθος της κόντρας μεγάλων συμφερόντων.

Παλεύουν, άραγε, για τους φτωχούς; Τι εννοούν; Οτι ο αυξημένος ΦΠΑ σε βασικά είδη διατροφής, ο ΕΝΦΙΑ, οι έκτακτες εισφορές με βάση το εισόδημα, η αύξηση ή η επιβολή νέων ασφαλιστικών εισφορών που θα πληρώσει η φτωχολογιά είναι για το καλό της; Οτι το ΕΚΑΣ των συνταξιούχων, που η συγκυβέρνηση προτείνει να κοπεί αλλά λίγο πιο μετά, από τότε που θέλουν οι εταίροι της, είναι για το καλό τους; Οτι το Δημοσιονομικό Συμβούλιο που θα κόβει αυτόματα μισθούς, συντάξεις, δαπάνες για νοσοκομεία, πανεπιστήμια, σχολεία, εάν ο προϋπολογισμός δεν πιάνει τους στόχους, είναι για το καλό των νέων, των αρρώστων, των εργατών, των ηλικιωμένων; Οτι η επιβολή φόρου 13% από το πρώτο ευρώ στο σύνολο των αγροτικών αποζημιώσεων, επιδοτήσεων και ενισχύσεων, είναι για το καλό των φτωχών αγροτών; Ποιον κοροϊδεύουν;

Εχουν το θράσος να παρουσιάζουν σαν μέτρο που «χτυπά» τους πλούσιους την επιβολή έκτακτης εισφοράς 12% στις επιχειρήσεις με κέρδος πάνω από 500.000 ευρώ. Δηλαδή, ρυθμίσεις που στο παρελθόν έχουν ακολουθήσει και άλλες αστικές κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Το αποτέλεσμά τους; Και πάλι η επιβάρυνση των εργαζομένων, αφού τα αφεντικά έχουν τον τρόπο να μετακυλήσουν αυτό το πρόσθετο κόστος στους εργάτες. Και, βέβαια, δεν είναι μόνο αυτό. Οι πλούσιοι, για τους οποίους μιλάνε, απολαμβάνουν τόσες φοροαπαλλαγές που αυτή η έκτακτη εισφορά είναι μία «τρίχα» από τα κέρδη τους. Στους πλούσιους, φρόντισαν ήδη να παράσχουν και νέα προνόμια. Πότε με τη διαγραφή χρεών από πρόστιμα, ακόμα και για λαθρεμπόριο, πότε με τη θέσπιση νέων φοροαπαλλαγών για τους επιχειρηματικούς ομίλους που δραστηριοποιούνται στην κατασκευή ενεργειακών έργων υποδομής.

Η αλήθεια δεν κρύβεται. Το κυριότερο είναι ότι η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ δίνει όρκους πίστης στην Ευρωπαϊκή Ενωση που εκπροσωπεί τα συμφέροντα των μονοπωλίων, προστατεύει την κερδοφορία τους, δουλεύει γι' αυτά. Οσες προπαγανδιστικές απάτες κι αν επιχειρήσουν να στήσουν στο λαό, η ουσία είναι μία: Η διαπραγμάτευση της συγκυβέρνησης με τους εταίρους, όποια κι αν είναι η κατάληξη, θα χτυπήσει αλύπητα τους εργαζόμενους και τα άλλα λαϊκά στρώματα. Και οι πλούσιοι, οι μεγάλοι επιχειρηματίες, το κεφάλαιο θα τρίβουν και πάλι τα χέρια τους...

Απο rizospastis.gr