Η δυσκολία, η σκοτεινιά, η φτώχεια, η αδικία, η αθωότητα και η αγάπη -ή η έλλειψή της- μέσα από τα μάτια των παιδιών, όπως αποτυπώνεται στον κινηματογράφο.
Les 400 coups- 400 χτυπήματα ( François Truffaut, 1959)
Ο Antoine Doinel (Jean-Pierre Léaud) είναι ένα επαναστατημένο παιδί που δεν μπορεί να συμμορφωθεί στις κοινωνικές προσδοκίες. Η αδιαφορία των γονιών του και ενα σκληρό σχολείο, οδηγούν τον 13χρονο Αντουάν με την παραβατική συμπεριφορά σε ενα σωφρονιστικό κατάστημα ανηλίκων, από όπου τελικά το σκάει, για να επισκεφτεί την θάλασσα που ονειρεύεται.
Ταινία σταθμός στο Νέο Κύμα του Γαλλικού Κινηματογράφου, γυρισμένη με ερασιτέχνες ηθοποιούς και ρεαλιστική αντιμετώπιση, η σκληρή πραγματικότητα και η δύσκολη ζωή, απέναντι στο όνειρο, στην αθωότητα, και στην ελευθερία.
Kes ( Ken Loach, 1969)
Ο Μπίλι Κάσπερ (David Bradley) είναι ένα παιδί που εισπράτει την βία και το νταηλίκι από τους συμμαθητές του και τον μεγαλύτερο αδελφό του. Δεν έχει φιλοδοξίες μέχρι που κλέβει ένα γεράκι από τη φωλιά του και αποφασίζει να το εκπαιδεύσει. Το ενδιαφέρον του για γεράκια αναπτύσσεται, και έχει επιτέλους ένα σύντροφο για να αγαπήσει. Ωστόσο, η καταπίεση και ο κυνισμός που επιτάσσει η φτώχεια και η ζοφερή πραγματικότητα για την αγγλική εργατική τάξη, δεν αφήνει ανέγγιχτή ούτε αυτή την τρυφερή σχέση του αγοριού με το πουλί.
Το KES είναι μια τραγική ταινία της οποίας η σκληρή πραγματικότητα αναδεικνύει ένα ισχυρό μήνυμα. Δεν αντιμετωπίζει με συναισθηματισμό τον πρωταγωνιστή της, αλλά καταγράφει την ιστορία με απόσταση. Η σκοτεινή πόλη, η μιζέρια, η κατάθλιψη των ανθρώπων και ο κυνισμός τους, αποκαλύπτουν ότι δεν υπάρχει περιθώριο για χαρά και όνειρα πουθενά. Μπορεί ο Μπίλυ να βρήκε για λίγο μια στιγμή ευτυχίας μέσα από τη σχέση του με το γεράκι, αλλά η συλλογική δυσφορία της πόλης αποδεικνύει ότι η ευτυχία του είναι συνεχώς άπιαστη.
Hope and Glory – Ελπίδα και Δόξα, (John Boorman 1987)
Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 βγήκε μια σειρά ταινιών για τα παιδιά κατά τη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, όπως το Au revoir les enfants, ή το Empire of the Sun. Το Ελπίδα και Δόξα του John Boorman προέρχεται από τα βιώματα του σκηνοθέτη, ως παιδί που μεγάλωσε στο Λονδίνο κατά τη διάρκεια των Βομβαρδισμών.
Ο τρόμος και η καταστροφή που έσπειραν οι βομβαρδισμοί των Γερμανών πάνω από την πρωτεύουσα είναι αισθητή, αλλά για τον 10χρονο Bill (Sebastian Rice-Edwards) είναι επίσης μια πηγή της γοητείας, ενθουσιασμού, ακόμη και ομορφιάς. Τα εγκαταλελειμένα, χτυπημένα από τις βόμβες σπίτια, παρέχουν στον μικρό και τους φίλου του, μια τεράστια παιδική χαρά. Μια ευαίσθητη ταινία από έναν βαθιά πολιτικοποιημένο σκηνοθέτη.
The Apple – Το μήλο ( Samira Makhmalbaf 1998)
Τα παιδιά γινονται συχνά κεντρικό θέμα στο νέο Ιρανικό κινηματογράφο που προέκυψε μετά την επανάσταση του 1979, όπως σε ταινίες του Κιαροστάμι ή του Παναχί, σχετικά με τις δονκιχωτικές περιπέτειες ενός οχτάχρονου αγοριού και ενός επτάχρονου κοριτσιού αντίστοιχα, αλλά και άλλα διαμάντια του Ιρανικού κινηματογράφου.
Το μήλο, του 1998, είναι πολύ πιο σκοτεινό σαν ύφος. Η ιστορία των δύο 12χρονων αδελφών που βρίσκονται υπό περιορισμό στο σπίτι τους, με έναν αυστηρό θρήσκο πατέρα και τυφλή μητέρα, που πιστεύουν ότι εκθέτοντας τις κόρες τους στον έξω κόσμο θα οδηγήσουν σε καταστροφή τους. Όταν οι κοινωνικοί λειτουργοί αναγκάζουν τους γονείς να επιτρέπουν στις κόρες τους να κυκλοφορούν έξω στο δρόμο, η ταινία καταγράφει δειλά τις πρώτες εντυπώσεις των δύο αδελφών στον έξω κόσμο, που για τόσο καιρό τους ήταν άγνωστος. Η σκηνοθέτρια Samira Makhmalbaf σε ηλικία μόλις 17 χρονών μας χάρισε αυτή την εκπληκτικά ώριμη πρώτη μεγάλου μήκους ταινία που συνδυάζει ένα ισχυρό κτύπημα σε μια καταπιεστική κοινωνία με την αισιοδοξία και την ελπιδοφόρα αίσθηση της νεότητας.
This is England (Shane Meadows, 2006)
Μια συγκλονιστική ματιά στην έννοια της ομοιομορφίας και της ανάγκης να ανοίκεις κάπου, να είσαι αρχηγός, να έχεις εξουσία, μέσα από τα μάτια ενός μικρού παιδιού που όλοι το πειράζουν, και που βρίσκει καταφύγιο σε μια παρέα skin heads, που αργότερα γίνονται φασίστες.
Σοκαριστικό και αποκαλυπτικό για όσους ψάχνουν τα αίτια για την άνοδο του νεο-ναζισμού στις σύγχρονες κοινωνίες, αλλά και ουσιαστικό πάνω στις ανάγκες που έχει, σε αυτά που ψάχνει ένα μικρό παιδί.
Le gamin au vélo – Το παιδί με το ποδήλατο( Jean-Pierre και Luc Dardenne, 2011)
Ο 12χρονος Συρίλ είναι ένα παιδί που μεγαλώνει σε ορφανοτροφείο μετά την εγκατάλειψή του από τον πατέρα του. Μια μέρα, ο Συρίλ επιτίθεται σε μια κομμώτρια, την Σαμάνθα. Παρά αυτό το βίαιο ξέσπασμα, η Σαμάνθα αποφασίζει να πάρει την προσωρινή επιμέλεια του παιδιού. Οι δύο σχηματίζουν ένα γνήσιο δεσμό, αλλά ο Συρίλ αρχίζει να συναναστρέφεται με μια συμμορία ανηλίκων.
Είναι ένα παιδί που ζητά άγαρμπα την αγάπη, την προσοχή, την αποδοχή που ο πατέρας του δεν ήταν σε θέση να του δώσει. Μια σκληρή ταινία για το πως βιώνει ενα παιδί την εγκατάλειψη και την αδιαφορία των γονιών του, από τους Βέλγους δημιουργούς που έχουν ασχοληθεί με το ζήτημα της δύσκολης παιδικής ηλικίας και σε άλλες ταινίες τους.
Απο enallaktikidrasi.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου