Με αφορμή τις φετινές εκλογικές διαδικασίες σε Πορτογαλία (τον Οκτώβρη), την Ισπανία (το Δεκέμβρη) και τα αποτελέσματά τους, αναζωπυρώθηκε από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, το φιλοκυβερνητικό Τύπο και διάφορες σοσιαλδημοκρατικές και οπορτουνιστικές δυνάμεις το γνωστό παραμύθι - ιδεολόγημα ότι «η Ευρώπη αλλάζει!», εννοώντας την ιμπεριαλιστική λυκοσυμμαχία της ΕΕ. Είχαν προηγηθεί παρόμοιες διατυπώσεις με την εκλογή των «ανανεωτών» Φρ. Ολάντ στη Γαλλία το 2012 και Ματέο Ρέντζι στην Ιταλία το 2014.
Οπως θα δείξουμε παρακάτω, η όποια αναμόρφωση του αστικού πολιτικού σκηνικού για τις σύγχρονες ανάγκες του κεφαλαίου δε συνιστά καμία αλλαγή υπέρ των λαϊκών στρωμάτων, το αντίθετο, η σκυτάλη παίρνεται από τους προηγούμενους αστούς διαχειριστές για να συνεχιστεί η φιλομονοπωλιακή πολιτική, με στόχο την πολυπόθητη καπιταλιστική ανάκαμψη, που «πατάει» στην εκμετάλλευση των εργαζομένων και σε νέα πιο μελετημένη επίθεση στα δικαιώματά τους. Οσο για την Ευρωπαϊκή Ενωση, που είναι ένωση κεφαλαίου και των αστικών τάξεων, δεν μπορεί ούτε πρόκειται ν' αλλάξει με αλλαγή διαχειριστών. Είναι από τη φύση της συμμαχία καπιταλιστικών κρατών, ιμπεριαλιστική ένωση, όπως δείχνουν πλείστα παραδείγματα, από την ενιαία επίθεση στα κοινωνικοασφαλιστικά δικαιώματα μέχρι τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στις οποίες συμμετέχει και την τραγωδία των προσφύγων. Αν κάτι επιβεβαιώνουν οι «αλλαγές» στις χώρες που προαναφέραμε, συμπεριλαμβανομένης και της χώρα μας, είναι ότι δεν μπορεί να υπάρξει φιλολαϊκή κυβέρνηση που θα διαχειρίζεται την οικονομία του κεφαλαίου.
Κι άλλοι «σωτήρες» που ξεγυμνώθηκαν
Οταν το Φλεβάρη του 2014 ο «άφθαρτος» Μ. Ρέντσι αντικατέστησε στην ηγεσία του Δημοκρατικού Κόμματος (PD) και της ιταλικής κυβέρνησης τον Ενρίκο Λέτα, τα αστικά επιτελεία και ΜΜΕ και στη χώρα μας τον πρόβαλλαν ως νέο «σωτήρα» του ιταλικού λαού. Μετά και από την ανάδειξη ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, ο Ρέντσι εμφανίστηκε συχνά ως μια από τις «στενές παρέες» του... αγωνιζόμενου Ελληνα πρωθυπουργού, στη... «μάχη κατά της (γερμανικής) λιτότητας».
Βέβαια, η ίδια η ιταλική κυβέρνηση περηφανεύεται ότι στο εσωτερικό της χώρας της έχουν προχωρήσει όλες οι απαραίτητες αντιλαϊκές ανατροπές: πιο «ευπροσάρμοστους» μισθούς και πιο εύκολες απολύσεις, Παιδεία καλύτερα «συνδυασμένη» με τις ανάγκες της αγοράς, κρατικό μηχανισμό πιο «ευέλικτο», νέα «κίνητρα» στους επενδυτές κ.τ.λ.
Από την ίδια ακριβώς αφετηρία, αυτή της υπεράσπισης της θέσης του ντόπιου κεφαλαίου, είναι που η Ιταλία υψώνει και τη «σημαία της αντίστασης» κατά του Βερολίνου. Μάλιστα, μετά την τελευταία Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ, γράφτηκε ότι υψώθηκαν οι τόνοι μεταξύ Ρέντσι και Μέρκελ, για να πλέξουν το προφίλ του «αντιστασιακού» Ρέντσι. Ωστόσο, η αγωνία της ιταλικής κυβέρνησης δεν αφορά παρά το ρόλο που μπορεί να διασφαλίσει για την πλουτοκρατία που εκπροσωπεί. «Η προσωπική μου σχέση με την καγκελάριο Αγκελα Μέρκελ είναι άριστη, αλλά εγώ αντιπροσωπεύω, πρέπει να αντιπροσωπεύω την Ιταλία (σ.σ. δηλαδή το ιταλικό κεφάλαιο)», εξήγησε ο ίδιος ο Ρέντσι. Αστικά ιταλικά ΜΜΕ επισήμαναν ότι «ο Ρέντσι ζήτησε εξηγήσεις από τη Μέρκελ», επειδή «τα τελευταία χρόνια έχασε θέσεις εργασίας και ανταγωνιστικότητα σε σύγκριση με την Αμερική», επειδή δηλαδή στην παγκόσμια ιμπεριαλιστική πυραμίδα πολλά ευρωπαϊκά μονοπώλια μετρούν απώλειες, απέναντι στους ανταγωνιστές τους και ενώ φυσικά αυτοτελώς το γερμανικό κεφάλαιο βγαίνει ενισχυμένο μπροστά τους
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου