Ο Ν. Μπελογιάννης, μαζί με τους συντρόφους του παραμένουν το σύμβολο της ανιδιοτελούς θυσίας για την κοινωνική επανάσταση .
Σαν σήμερα στις 15 Φλεβάρη 1952 ενώπιον του Διαρκούς Στρατοδικείου Αθηνών, ξεκινάει η δεύτερη δίκη του Νικου Μπελογιαννη που μαζί με ακόμα 28 συντρόφους του κατηγορούνται με τον Μεταξικό νόμο 375/1936 για «διενέργεια κατασκοπείας κατά των συμφερόντων του κράτους».
Ο Μπελογιάννης στην απολογία του αρνείται όλες τις κατηγορίες και εξαπολύει δριμύτατο κατηγορώ στο καθεστώς της εποχής. Η δίκη παίρνει τεράστια δημοσιότητα σε όλο τον κόσμο. (Απ' αυτή εμπνεύστηκε ο Πάμπλο Πικάσο το διάσημο σκίτσο του ανθρώπου με το γαρύφαλλο).
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η παρέμβαση υπέρ του Μπελογιάννη που έκανε ο τότε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών, Σπυρίδων δηλώνοντας δημόσια: «Έχω συγκλονιστεί από το ηθικό μεγαλείο του Μπελογιάννη. Το θεωρώ ανώτερο και από των πρώτων χριστιανών, γιατί ο Μπελογιάννης δεν πιστεύει ότι υπάρχει μέλλουσα ζωή».
Το 1980 βγήκε θριαμβευτικά στις κινηματογραφικές αίθουσες η -ιστορικής αξίας- έντιμη ταινία «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλο» του Νίκου Τζίμα, για τη δράση, τη δίκη και την εκτέλεση του Μπελογιάννη.
Ο Μπελογιάννης στην απολογία του αρνείται όλες τις κατηγορίες και εξαπολύει δριμύτατο κατηγορώ στο καθεστώς της εποχής. Η δίκη παίρνει τεράστια δημοσιότητα σε όλο τον κόσμο. (Απ' αυτή εμπνεύστηκε ο Πάμπλο Πικάσο το διάσημο σκίτσο του ανθρώπου με το γαρύφαλλο).
Η κυβέρνηση του Πλαστήρα κατακλύζεται από εκατοντάδες χιλιάδες τηλεγραφήματα (υπολογίζονται σε 250.000) απ’ όλο τον κόσμο –ανάμεσα σ’ αυτά όλων των γνωστών προσωπικοτήτων της εποχής όπως ο Πωλ Ελυάρ, ο Ζαν Κοκτώ, ο Ζαν-Πωλ Σαρτρ, ο Ναζίμ Χικμέτ, ο Πάμπλο Πικάσσο, ο Τσάρλι Τσάπλιν) που προσπαθούν να σώσουν από το θάνατο τον Ν. Μπελογιάννη.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η παρέμβαση υπέρ του Μπελογιάννη που έκανε ο τότε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών, Σπυρίδων δηλώνοντας δημόσια: «Έχω συγκλονιστεί από το ηθικό μεγαλείο του Μπελογιάννη. Το θεωρώ ανώτερο και από των πρώτων χριστιανών, γιατί ο Μπελογιάννης δεν πιστεύει ότι υπάρχει μέλλουσα ζωή».
Ολες αυτές οι παρεμβάσεις δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα. Η κυβέρνηση του Πλαστήρα, το παλάτι, το στρατιωτικό και παραστρατιωτικό κατεστημένο, τα «κεντροαριστερά» και τα «κεντροδεξιά» όργανα της αμερικανοδουλείας, εκτέλεσαν τον Μπελογιάννη, μαζί με τους συντρόφους του Δ. Μπάτση, Ν. Καλούμενο και Ηλία Αργυριάδη, την Κυριακή 30 Μάρτη 1952, για έναν και μόνο λόγο: Επειδή ήταν Κομμουνιστές .
Ο Μπελογιάννης έχασε τη ζωή του από το εκτελεστικό απόσπασμα. Δεν ήταν όμως οι στρατιώτες οι εκτελεστές του. Ούτε μόνο οι στρατοδίκες που αποφάσισαν το θάνατό του. Τον εκτέλεσε μαζί με τους συντρόφους του η αστική τάξη της χώρας με τα όργανά της, το Παλάτι, οι ΗΠΑ και η κυβέρνηση Πλαστήρα. Ο Πλαστήρας μπορούσε να απαιτήσει την απονομή χάρης αλλά δεν το έκανε. Δεν έχει σημασία αν δεν το έκανε από φόβο ή από ιδεολογία. Το αποτέλεσμα μετράει.
Ο Νίκος Μπελογιάννης δεν ήταν απλά ένας κομμουνιστής που προσαρμοζόταν σε κάθε φάση του κινήματος, σε κάθε μορφή πάλης. Ήταν ο αγωνιστής που διάλεξε το θάνατο γιατί αγαπούσε πολύ τη ζωή, ζωή γι' αυτόν ήταν ο λαός πρωταγωνιστής.
Ήταν ο κομμουνιστής που συνδύαζε υποδειγματικά τη θεωρία με την πράξη, τη διανοητική με την πρακτική δουλειά. Το όπλο με την πένα - τη σκέψη με τη βασανιστική σωματική και ψυχική προσπάθεια.
Το 1980 βγήκε θριαμβευτικά στις κινηματογραφικές αίθουσες η -ιστορικής αξίας- έντιμη ταινία «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλο» του Νίκου Τζίμα, για τη δράση, τη δίκη και την εκτέλεση του Μπελογιάννη.
Η "Απολογία" του Νίκου Μπελογιάννη
Aφιέρωμα σε έναν λαϊκό αγωνιστή, που εκτελέστηκε από το μετεμφυλιακό κράτος της Δεξιάς, στις 30 Μάρτη του 1952, ημέρα Κυριακή, τη μέρα που ούτε οι Γερμανοί κατακτητές έκαναν εκτελέσεις...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου